10.09.2008
tytuł wymyślcie sami dla siebie...
?Zatańcz ze mną? - pamiętasz te słowa? Przy nich byłeś przy mnie, tuliłeś mnie do siebie, szepcząc obietnice...
?Gdy Ciebie zabraknie, a ziemia rozstąpi się?
Zabrakło Cię, choć nie wiem, czy to nie lepiej, po tylu ranach, które mi wyrządziłeś... Po niespełnionych obietnicach, w które ja naiwna wierzyłam. A wiesz, czemu wierzyłam? Bo kochałam, w przeciwieństwie do Ciebie! Pamiętam każde wydarzenie...
Widziałeś moje łzy nieraz, widziałeś uśmiech i pomyłki. Bardzo dużo między nami skomplikowali ludzie, mówiłam Ci to?
Nie słuchałeś, jak zawsze.
Powiedziałam Ci kiedyś, że traktujesz mnie, jak głupią, naiwną gówniarę.
Wypierałeś się, jak zawsze.
Ale i tak miałam racje! Zmieniłeś mój świat. Zabiłeś błękit moich oczu. Nie stać było cię nawet na głupie ?przepraszam?!
Masz rację, dałeś mi dużo. Nauczyłeś, że wiara w ludzi nie ma sensu! I tak cię wykręcą i zranią. Byłeś dobrym nauczycielem, teraz, gdy Ciebie już nie ma ze mną, nie płaczę, nie użalam się nad sobą.
Pytasz, czemu? Bo wszystkie łzy wylałam wcześniej, brak mi ich już. Albo już mnie przyzwyczaiłeś do bólu.
Mimo, że dużo chłopców się przewinęło przez moje życie, to ja się nigdy nie zakochałam.
A teraz? Teraz siedzę sama w domu, za oknem pada deszcz, a z moich oczu po raz pierwszy od twojego odejścia lecą łzy.
Budziłeś się kiedyś rano z uczuciem, że nie masz po co żyć?! Nie życzę ci tego, jest to gorsze od największego bólu!
Być może to przeczytasz. Chcę, żebyś wiedział, że byłeś osobą, która wniosła dużo w moje życie, ale jeszcze więcej zabrała.
Mimo, że upływa czas, ja Ciebie nadal bardzo kocham.
Kocham Cię! A zarazem nienawidzę.
?Gdy Ciebie zabraknie, a ziemia rozstąpi się?
Zabrakło Cię, choć nie wiem, czy to nie lepiej, po tylu ranach, które mi wyrządziłeś... Po niespełnionych obietnicach, w które ja naiwna wierzyłam. A wiesz, czemu wierzyłam? Bo kochałam, w przeciwieństwie do Ciebie! Pamiętam każde wydarzenie...
Widziałeś moje łzy nieraz, widziałeś uśmiech i pomyłki. Bardzo dużo między nami skomplikowali ludzie, mówiłam Ci to?
Nie słuchałeś, jak zawsze.
Powiedziałam Ci kiedyś, że traktujesz mnie, jak głupią, naiwną gówniarę.
Wypierałeś się, jak zawsze.
Ale i tak miałam racje! Zmieniłeś mój świat. Zabiłeś błękit moich oczu. Nie stać było cię nawet na głupie ?przepraszam?!
Masz rację, dałeś mi dużo. Nauczyłeś, że wiara w ludzi nie ma sensu! I tak cię wykręcą i zranią. Byłeś dobrym nauczycielem, teraz, gdy Ciebie już nie ma ze mną, nie płaczę, nie użalam się nad sobą.
Pytasz, czemu? Bo wszystkie łzy wylałam wcześniej, brak mi ich już. Albo już mnie przyzwyczaiłeś do bólu.
Mimo, że dużo chłopców się przewinęło przez moje życie, to ja się nigdy nie zakochałam.
A teraz? Teraz siedzę sama w domu, za oknem pada deszcz, a z moich oczu po raz pierwszy od twojego odejścia lecą łzy.
Budziłeś się kiedyś rano z uczuciem, że nie masz po co żyć?! Nie życzę ci tego, jest to gorsze od największego bólu!
Być może to przeczytasz. Chcę, żebyś wiedział, że byłeś osobą, która wniosła dużo w moje życie, ale jeszcze więcej zabrała.
Mimo, że upływa czas, ja Ciebie nadal bardzo kocham.
Kocham Cię! A zarazem nienawidzę.
Lubisz to?
