Nie oceniaj mnie zbyt pochopnie, bo jestem człowiekiem niosącym bagaż doświadczeń, których ciężar zna tylko moje serce gęsto pokryte bliznami, będącymi mapą przetrwanych burz. Moje oczy, choć może wydają się nieobecne, kryją w sobie całą prawdę o kimś, kto jest zmęczony życiem, lecz mimo tego wyczerpania moja dusza wciąż toczy codzienny, cichy bój o każdy kolejny świt. W tym labiryncie trudów praca, pasje oraz obecność rodziców pozostają jedynymi jasnymi punktami, kotwicami trzymającymi mnie przy brzegu nadziei, dlatego proszę, pamiętajmy, że za każdą twarzą kryje się nieznana historia i brutalna walka, którą każdy z nas toczy w samotności. Słowa potrafią ranić głębiej niż najboleśniejsze czyny, zostawiając ślady, których nie widać gołym okiem, więc w tym pędzącym świecie nigdy nie zapominajmy o tym, co najważniejsze – że ponad wszystkim i przede wszystkim zawsze liczy się drugi człowiek.

Pięknie napisane