Zacytuję słowa z którymi utożsamiam się

"Smutek jest jak stary przyjaciel, który niespodziewanie puka do drzwi. Przychodzi bez zapowiedzi, siada cicho obok, a jego obecność wypełnia każdy zakamarek serca. Nie można go przegonić, ani udawać, że go nie ma. Trzeba pozwolić mu być, usłyszeć jego opowieści o tym, co minęło i co boli. Czasem trwa to długo, dni stają się tygodniami, a tygodnie miesiącami. Ale nawet w najgłębszej ciemności, gdy wydaje się, że nic już nie ma sensu, pamiętaj, że smutek, jak każda pora roku, również ma swój koniec. Nie znika bez śladu, zostawia blizny, ale też uczy pokory i zrozumienia. I choć dziś jest ciężko, jutro, albo za jakiś czas, słońce znów zaświeci, a Ty, choć zmieniony, znajdziesz w sobie siłę, by iść dalej."

Sposobów jest wiele, ale trzeba dopasować odpowiedni dla siebie, to nie jest ścisła nauka, najlepiej odpowiesz sobie sam na to pytanie. Jednak że, istnieje (moim zdaniem), jedna uniwersalna metoda na to. Czyli zrobienie czegoś przeciwnego, uśmiechnij się, mów do siebie, śpiewaj dla beki, już chemia w mózgu zacznie się zmieniać, możesz iść o krok dalej, spontanicznie wyjść, z kimś gdzieś, do kogoś, lub potańczyć, olać smutek i wpakować się w głęboką wodę. Przez chwilę jest mizernie, ale nie spełna dwóch minut, zapomnisz. Serio.. Problem w tym, że trzeba wstać i ruszyć się, to jest najłatwiejsze ale zarazem najcięższe, nie wolno myśleć, po prostu, JUST DO IT. i tyle w temacie. Elo