Wiem ciężko w to uwierzyć, że 25 letni facet nie był nigdy sam na sam z kobietą, ale to niestety smutna prawda. Obawiam się tylko, że nigdy nie spotkam tej jedynej i nigdy w życiu nie zaznam tej przyjemności.
Nie jest to łatwe o tym mówić, a w dodatku obcym osobom. Jak do tej pory pisałem o tym, albo mówiłem to albo słyszałem śmiech, albo drwiny, gdyż każda dziewczyna twierdziła, że to nie możliwe, abym był prawiczkiem. Dlatego z każdym dniem mam coraz większe obawy, że jak spotkam tę jedyną to ona nie zrozumie tego, że jeszcze tego nie robiłem i znowu da sobie ze mną spokój.
Niestety nie należę do przystojniaków i jak na swój średni wzrost mam parę kilo za dużo, dlatego dziewczyny jak mnie widzą nawet nie zwracają na mnie uwagi.
Na ostatniej randce od jednej na moje pytanie czy się jeszcze spotkamy usłyszałem odpowiedź, że jestem tak brzydki, że wstyd byłoby się ze mną znajomym pokazać.
Bardzo mnie to zabolało, ale już jakoś się pozbierałem. Jak człowiek słyszy taki tekst to zaczyna się zastanawiać co jest nie tak, a na każdym następnym spotkaniu jest coraz bardziej stremowany. Jako ten nieśmiały w stosunku do płci pięknej nie potrafię się do końca otworzyć na pierwszej randce i pokazać całego swojego ja, a drugiej randki już nigdy nie ma.
Co raz większy stres zdenerwowanie powoduje stopniowe zmniejszenie swego ego.
Dlatego jakoś nigdy się nie zdarzyło, aby jakaś dziewczyna chciała ze mną przeżyć swój pierwszy raz.
Kiedyś jak miałem 20 lat byłem na imprezie typowa domówka. Dobra zabawa była, a dla mnie z początku jeszcze lepsza, bo udało mi się poznać fajną dziewczynę. Tańczyliśmy, piliśmy gadaliśmy było fajnie. W pewnym momencie zaproponowała, że może skończymy na pięterko. Pomyślałem, że czemu nie, bo bardzo chciałem mieć pierwszy raz za sobą. Jak powiedziała tak zrobiliśmy. Udaliśmy się na górę - pocałunki, pieszczoty tzn gra wstępna, wszystko ok. Ona już była prawie naga ja całkiem i w tym momencie nie wiedząc czemu zebrało mi się na szczerość i powiedziałem jej, że mam lekkie obawy, gdyż to mój pierwszy raz. Ona spojrzała na mnie i wybuchając śmiechem powiedziała, że ona nie ma zamiaru tego robić bo woli doświadczonych, a poza tym nie dziwi się, że ja prawiczek bo ktoś z takim małym ptaszkiem to nie powinien brać się do rzeczy. Po czym cały czas śmiejąc się ubrała się i opuściła pokój.
To zdarzenie kompletnie mnie odmieniło i od tego momentu zamknąłem się w sobie. Kiedy pomyśle sobie, że miałoby do czegoś dojść to od razu słyszę w głowie ten śmiech i już po mnie.
Powiem szczerze, że nie tak dawno spotkałem jedną życzliwą koleżankę, która zechciała mi pomóc. Początkowo się bardzo cieszyłem, ale z czasem przyszło zdenerwowanie i stres. Ona była strasznie napalona i mało delikatna jeśli wiecie co mam na myśli. Ja niestety tak się zestresowałem całą sytuacją, że nawet mi nie stanął. Ona tylko ponaglała no dawaj chłopczyku, szybciej no kiedy ci stanie, a ja im bardziej o tym myślałem tym następowała większa klapa.
Oczekiwałem większego spokoju romantyzmu, a nie laski która była tak napalona, że praktycznie rzuciła się na mnie jak tylko weszła do mego M1.
Nie wiem po co to napisałem, może miałem taką potrzebę
Nie jest to łatwe o tym mówić, a w dodatku obcym osobom. Jak do tej pory pisałem o tym, albo mówiłem to albo słyszałem śmiech, albo drwiny, gdyż każda dziewczyna twierdziła, że to nie możliwe, abym był prawiczkiem. Dlatego z każdym dniem mam coraz większe obawy, że jak spotkam tę jedyną to ona nie zrozumie tego, że jeszcze tego nie robiłem i znowu da sobie ze mną spokój.
Niestety nie należę do przystojniaków i jak na swój średni wzrost mam parę kilo za dużo, dlatego dziewczyny jak mnie widzą nawet nie zwracają na mnie uwagi.
Na ostatniej randce od jednej na moje pytanie czy się jeszcze spotkamy usłyszałem odpowiedź, że jestem tak brzydki, że wstyd byłoby się ze mną znajomym pokazać.
Bardzo mnie to zabolało, ale już jakoś się pozbierałem. Jak człowiek słyszy taki tekst to zaczyna się zastanawiać co jest nie tak, a na każdym następnym spotkaniu jest coraz bardziej stremowany. Jako ten nieśmiały w stosunku do płci pięknej nie potrafię się do końca otworzyć na pierwszej randce i pokazać całego swojego ja, a drugiej randki już nigdy nie ma.
Co raz większy stres zdenerwowanie powoduje stopniowe zmniejszenie swego ego.
Dlatego jakoś nigdy się nie zdarzyło, aby jakaś dziewczyna chciała ze mną przeżyć swój pierwszy raz.
Kiedyś jak miałem 20 lat byłem na imprezie typowa domówka. Dobra zabawa była, a dla mnie z początku jeszcze lepsza, bo udało mi się poznać fajną dziewczynę. Tańczyliśmy, piliśmy gadaliśmy było fajnie. W pewnym momencie zaproponowała, że może skończymy na pięterko. Pomyślałem, że czemu nie, bo bardzo chciałem mieć pierwszy raz za sobą. Jak powiedziała tak zrobiliśmy. Udaliśmy się na górę - pocałunki, pieszczoty tzn gra wstępna, wszystko ok. Ona już była prawie naga ja całkiem i w tym momencie nie wiedząc czemu zebrało mi się na szczerość i powiedziałem jej, że mam lekkie obawy, gdyż to mój pierwszy raz. Ona spojrzała na mnie i wybuchając śmiechem powiedziała, że ona nie ma zamiaru tego robić bo woli doświadczonych, a poza tym nie dziwi się, że ja prawiczek bo ktoś z takim małym ptaszkiem to nie powinien brać się do rzeczy. Po czym cały czas śmiejąc się ubrała się i opuściła pokój.
To zdarzenie kompletnie mnie odmieniło i od tego momentu zamknąłem się w sobie. Kiedy pomyśle sobie, że miałoby do czegoś dojść to od razu słyszę w głowie ten śmiech i już po mnie.
Powiem szczerze, że nie tak dawno spotkałem jedną życzliwą koleżankę, która zechciała mi pomóc. Początkowo się bardzo cieszyłem, ale z czasem przyszło zdenerwowanie i stres. Ona była strasznie napalona i mało delikatna jeśli wiecie co mam na myśli. Ja niestety tak się zestresowałem całą sytuacją, że nawet mi nie stanął. Ona tylko ponaglała no dawaj chłopczyku, szybciej no kiedy ci stanie, a ja im bardziej o tym myślałem tym następowała większa klapa.
Oczekiwałem większego spokoju romantyzmu, a nie laski która była tak napalona, że praktycznie rzuciła się na mnie jak tylko weszła do mego M1.
Nie wiem po co to napisałem, może miałem taką potrzebę